پرنیان کلمه

  بازم یه

  بازم یه تکرار که عادت روزای ماست که اگه نباشه ...

. با اینکه گرما این روزا خودشو تو دل همه جاکرد

بهارو که نمیشه فراموش کرد

ساعتی در راهبندان خیابان تازه بهار دیده

و هنوز خسته

حتی مردمکهایش

و پلکهایی که به سختی می ایستند

و ساعتی که هرگز به خاطر من نمی ایستد

شاید

خستگی زمستانیش را در آغوشی از پرستو بگیرد

به دنبالش کوچه

                     کوچه

 می گردم  

شاید

او را در خود ...

اما کجا ؟

همیشه از خودم می پرسم

برای آمدنش

کدام پنجره را باز بگذارم !

کدام گلدان را به خانه بیاورم !

حالا که همه ی لاله ها قهر کرده اند

با من

بهار من کجایی

قدم به قدم تا دیدار

ورق ورق با بهار

می گردم

شاید

سال بعد طبیعت را

من

زنده کنم

من